Sneeuw

Door gestaag vallende vlokken
verdwijnt traag, heel traag

-de vorm nog lang zichtbaar
als het zich verzetten tegen het amorfe-

de sneeuwpop onder de deken

tot hij zich overgeeft aan zijn element
zichzelf herkent in ijskristallen

Dit bericht werd geplaatst in Gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s