Een klein verhaal over vrijheid

Een aantal mensen, waaronder ik, ontvingen een paar dagen geleden een mail van een goede vriendin. Het is een verhaal dat door meer mensen gelezen zou moeten worden, vond ik. Ik vroeg de schrijfster van dit openhartige relaas over haar worsteling om te leven in vrijheid, of ik dit mocht publiceren op dit log.

Dit schreef ze me:

Dankjewel voor je warme reactie

Ik dacht al na over publicatie van mijn proces, omdat het mij helpt om te delen, het te benoemen en ik niet de enige ben die dit overkomt

Dus het is een eer als het op jouw Zonzijde mag.

Bij dezen, lieve vriendin:

Lieve mensen,

Dit is een klein verhaal over vrijheid.

Over wat er met mij gebeurde deze week, toen ik geconfronteerd werd met een besluit dat gedurende drie jaar mijn bewegingsvrijheid beperkt zou gaan worden.

Ik wil het vertellen omdat het mij zo diep heeft geraakt.
En iets schrijven over het proces waar ik door ga, het is ingrijpend.

Zoals jullie allemaal weten ben ik het afgelopen jaar een weg ingeslagen om mijn financiële problemen op te lossen.

Met behulp van een bemiddelingsbureau heb ik allerlei stappen gezet op een voor mij heel nieuwe en vreemde juridische weg, vol bewijzen van mijn bestaan, het verantwoorden van wie ik ben en wat ik deed of doe.

Sinds ik in 2007 omviel, heb ik om geen andere reden zoveel pijn gevoeld als bij het keer op keer copiëren van mijn handel en wandel.

Maar ik overleefde, accepteerde, spoelde me schoon, zag nieuwe stukjes blauwe lucht tussen het grijs, bedacht nieuwe plannen, schreef nieuwe woorden.

Na een jaar werken aan een oplossing, blijkt vanwege een dwarsliggende bank, de "minnelijke" variant niet mogelijk en heeft de rechter besloten tot WSNP.

Om dit kleine verhaal niet te lang te maken:
Dit betekent dat ik gedurende 3 jaar een bewindvoerder krijg die mijn financiële zaken gaat beheren.
Daarna ben ik weer vrij.
Eerst bevroor ik van binnen.
Er was ook ongeloof.
Het kan niet waar zijn dat iemand al mijn post opent, dat iemand volledige controle krijgt over alles wat ik betaal of betaald krijg.
Dat iemand voor mij mijn huur, energie, mijn telefoonrekening gaat betalen.

Maar het is wel waar.
De volgende gedachte was, dat ik dan net zo lief niet meer wilde leven.
Het was één hindernis teveel, ik vond dat ik genoeg lessen in levenskunst had gehad.
Als God, Godin, het universum me dit ook nog wilde voorschotelen, zou ik bij ze aankloppen aan welke poort dan ook, om te zeggen dat ik ooit wel opnieuw wilde beginnen, maar nu niet meer.

Toen kwam mijn dochter uit school, wat in elk geval hielp om af te zien van voortijdige levensbeëindiging:
Ik ben moeder, ik mag het leven niet voorschotelen als iets waar je uitstapt wanneer het tijdelijk lastig is
Bovendien wil ik graag voor haar zorgen.
Dus ik bleef.

Na een slapeloze nacht, wist ik twee dingen:
Ik ben er nog en ik kan er nu niets aan veranderen.
Dus ik stortte mij op de achtertuin, spitte, sjouwde tegels van de ene naar de andere kant en zette grindtegels naar mijn hand.
Tot mijn lijf er mee ophield en mijn voeten leken te ontvlammen.
Dit alarm kende ik.
Ontvlammende opzwellende voeten die het niet meer doen, lijf dat trilt en het wanhopig koud krijgt.
Liggen dan maar en accepteren dat dit de woorden zijn of gedachten die ik niet meer had, maar wel verteld moesten worden.

Maar lijf heeft dit keer wel een heel lang verhaal.
Eerst een dag de ene voet, daarna de andere.
Alles pijnlijk, stijf, bevroren of gloeiend.
Tuin moest wachten, alles moest wachten.
Voet rechts doet het weer, voet links blijft me in gezwollen stijl afremmen van lopen.
Of weglopen misschien.
Intussen zet ik me uiteen met vrijheid.
Wat het is en waar het zit.
En weet dat Mandela overleefde, de Dalai Lama, dat vluchtelingen overleven; sterker nog, dat ze heel blijven.

Ik reisde heen en weer tussen de gedachte dat mijn woorden, mijn creativiteit altijd vrij en van mij is en de woede dat mijn leven me wordt afgenomen.
Foto’s van bootvluchtelingen hielpen me en van de vrouwen in Iran die stralend hun stem uitbrachten.

Het wordt rustiger nu.
Heel langzaam ga ik het voelen.

Dat mijn kern van mij is.
Dat ik kan blijven scheppen, ademen.
Dat er een verschil tussen binnen en buiten.
En nu ga ik het begrijpen.

Als kind heb ik "buiten" ervaren als dat wat mij belette te ademen, te spelen, te vliegen, te dansen.

"Buiten" was de kerk, het dorp, de regels die ik niet begreep, de school met haar rigide vormen,  volwassenen die mij hun wil op legden.
Het is dit wat mij al mijn leven lang aanzet tot ontsnappen uit alles wat rechte lijnen heeft.
En het tegelijkertijd bang zijn dat het over mij heerst, orde, de ander, een instantie.
Zo wordt het langzaam een uitdaging, deze bewindvoering.

Hoe ik er naar kan leren kijken als iets buiten mijn kleur, mijn adem.
Hoe ik in mijn "binnen" kan blijven, omdat vroeger voorbij is.
En het weten dat ik niet alleen ben.
Het is nog niet klaar en over nu.
Het begint nog maar net.
Ik adem wel weer, ik schrijf weer, heb een taart gebakken, kan soms met humor bedenken dat het reuze handig is als beginnend kunstenaar wanneer je een administrateur hebt die zorgt dat je zaken geregeld worden.
Maar ik voel me ook weerloos en kwetsbaar.

Daarom wil ik dit verhaal vertellen, om het te delen.

Dankjewel voor het lezen!
Liefs,
Dit bericht werd geplaatst in Licht. Bookmark de permalink .

Een reactie op Een klein verhaal over vrijheid

  1. Pasula zegt:

    Dat lijkt me ook niet makkelijk om alles uit handen te geven. Ik wens de schrijfster de komende tijd veel sterkte toe en hopelijk vele andere leuke dingen die op haar pad komen: een kaartavondje met vrienden, wandeling door de natuur, een goed boek lezen, zelf dingen doen en daar vervulling uithalen etc.
    Het leven is te mooi om alleen door financiele problemen zo te laten beinvloeden en het geeft toch ook een stuk rust als anderen dat uit je handen halen, ook al is het de eerste tijd niet zo leuk om te ervaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s