Short Message Service

Onze communicatie in het heden is in het verleden begonnen vanuit een woordeloos gewaar zijn van elkaars aanwezigheid, hoewel we mensen van de taal waren; de verdichte taal van de Poëzie.

We leerden elkaar kennen op een schrijf-en poeziecursus. Er ontstond vrijwel meteen een verstandhouding tussen ons tijdens deze cursus. Via het feedback geven over elkaars werk.

We spraken niet direct met elkaar. We volstonden in die eerste tijd met elkaar bemoedigend toeknikken als de ander een moeilijk moment beleefde, bijvoorbeeld tijdens het voordragen van de eigen, intieme, brouwselen.

Op een mooie Lenteavond kwam er een eind aan aan de woordeloze communicatie. De avond dat de docent verhinderd was door ziekte. Alle cursisten kregen een bericht dat zij die avond thuis konden blijven. Twee cursisten kregen als door een kosmische coaching geen bericht. G. en ik.

Als leek het dat wij op deze gelegenheid hadden gewacht, zo moeiteloos, bijna oeverloos vertelden wij elkaar over het leven dat elk van ons had geleefd en uiteindelijk had geleid tot dit moment, op deze mooie Lenteavond, voor het gebouw van de Muziekschool waar de cursus werd gegeven.

Hij was getrouwd, maar de scheiding stond op stapel. Ik woonde samen, maar was nog niet bij machte om een einde te maken aan deze slopende, op vele fronten, destructieve relatie.

Langer dan die avond de cursus geduurd zou hebben bleven we praten. En ik wist: deze man is bijzonder. Ik sprak met hem net zo makkelijk als dat ik met een vrouw zou hebben gepraat. En toch was het een echte man. Hij deed mij herinneren aan een jongen uit mijn klas, heel vroeger. Wij waren thuis met drie meisjes, ik had geen broers. Jongens waren voor mij vreemde wezens, waar je niet ‘gewoon’ mee kon praten. Behalve deze H. van T. Deze jongen was nooit uit op ‘verkering’, en ik had met hem gesprekjes, kon ook met hem lachen, zonder bijbedoelingen.

De Taaltheaternacht, een jaarlijks evenement in de gemeente Emmen wilde ik dat jaar, voor het eerst, bezoeken. Rond die tijd was een goede vriendin jarig, en precies op de avond van ‘de nacht’ vierde ze het. Bovendien gaf mijn partner van destijds niets om de schone woordkunst. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik hoopte G. te zien. Mijn vriendin bracht me. Ik weet nog dat ik me op haar slaapkamer een beetje optutte, en ze droog opmerkte: het lijkt alsof je naar je minnaar gaat.

En hij was er. Met een vriendin uit de dichtersgroep de Clique, waar ik later ook deel van uit zou maken. Ik was me er de hele avond zeer van bewust dat hij er was. Toch hebben we niet veel gesproken met elkaar. De vriendin ging telkens tussen ons zitten als we naar een voordracht -of lezing wilden luisteren. En aan het einde van de avond besloot ik om haar niet te vragen of ik mee kon rijden naar huis.

In de nacht van de Poëzie liep ik alleen, over de verlaten straten, naar het huis wat al heel lang niet meer een thuis voor mij was.

Maanden later, kwam ik G. tegen in de bibliotheek waar ik werkzaam was. Hij vertelde me dat zijn ex-schoonmoeder was overleden. Ik zag tranen in zijn ogen. En ik was ontroerd door zijn emotie. Een man die huilt om het verlies van zijn schoonmoeder was ik nog niet eerder tegengekomen.

We zagen elkaar vaker. Onverwachte ontmoetingen bij de supermarkt, de boekhandel en bij de intocht van Sint Nicolaas. Op een van deze ontmoetingen vroeg hij mij of ik zitting wilde nemen in de jury voor een gedichtenwedstrijd in het kader van Nationale Gedichtendag 2001.

(Wordt vervolgd)

Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

5 reacties op Short Message Service

  1. Ja dat is prachtig een man te ontmoeten die zijn emoties laat zien. Ik ken dat gevoel.

    Waarom voeden we onze zonen toch op met het verbergen van hun gevoelens? Omdat het échte jongens/mannen moeten worden.

    Zo tegenstrijdig. En verwarrend weer voor mannen dat wij weer vragen hun gevoel te laten zien dat ze vroeger moesten verbergen.

    Het blijft een wonderlijke wereld. Opdat wij nooit uitgeleerd raken, misschien/wellicht.

    Hartegroet van Annet vanuit Donderveen (lach)

  2. Niklas zegt:

    @Annet: Dat vrouwen niet met de gevoelens van mannen kunnen omgaan, dat komt doordat mannen al eeuwen door vrouwen worden opgevoed.
    Ik heb hierover een tijd geleden al een hint gegeven, zie http://niklas.web-log.nl/niklas/2006/11/061118.html

  3. wat raar om je eigen reactie terug te lezen:)

    l i e f s …..

  4. was vandaag ook nog op het krantenblog http://voelsprieten.volkskrantblog.nl

    schrijven om te vergeten….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s