Mijn ultieme gevoel van geluk

Wat heb ik toch veel geld uitgegeven aan prullaria. Op het moment dat ik ze kocht hield ik mezelf voor dat ik er gelukkig van zou worden.. Ik liep heel wat (tweede hands) winkels af op zoek naar dat ene ding dat mij het geluksgevoel beloofde. Het was elke keer een ander ding. Op het moment dat ik het zag bonsde mijn hart. Ik bleef in de buurt van ‘het ding’. Ik wilde geen kapers op de kust. Ik werd onrustig. Overlegde bij mezelf. Waar zou ik mijn ding kunnen leggen in huis? Waar zou dat ding het beste bijpassen? Weer een golf van geluk wanneer ik een idee kreeg waar ik het ‘naast’ kon zetten. Weer dat gevoel van dat mijn huis er aantrekkelijk uit zou gaan zien met al die ‘nostalgische’ dingen. Helemaal overtuigd stond ik tevreden bij de kassa. Mijn hart bleef nog een beetje nabonzen. Ik had het gevoel dat ik gelukkig werd nu ik dat ding had gekocht.

Als ik thuis kwam met het ‘ding’, kreeg ik te maken met mijn partner. Voor hem is het allernoodzakelijkste het belangrijkste. Wat heb je nou weer voor een rotzooi gekocht’, was vaak zijn reactie. Weg was het fijne gevoel bij mij.

En nu? Hij heeft helemaal gelijk. Ik ben gestopt met het kopen van rotzooi. De meeste ‘dingen’ heb ik verwijderd uit mijn huis. Het voelt heerlijk. Nu snap ik wat hij bedoelde.

Je hebt ‘dingen’ niet nodig om gelukkig te zijn.

We zijn deze zomer na 7 jaar weer samen op vakantie gegaan. Zuid Frankrijk. In een tent aan een rivier. Het was de fijnste vakantie die ik ooit beleefd heb. Weinig spullen, heerlijk. Ik voelde me 24 uur per dag gelukkig.

Ik genoot van alle dingen. Vooral van de niet tastbare dingen. Het heerlijke weer, de omgeving van de camping. Ik stond mezelf toe om mij gelukkig te voelen.

Dat gevoel heb ik, nu ik al weer weken thuis ben, nog steeds. De relatie tussen mijn partner en mij heeft een oppepper gekregen in de vakantie. Het blijft doorwerken, heerlijk!

Vroeger had ik vaak het gevoel dat er geen reden was om je gelukkig te voelen. Alleen maar ellende als je de krant openslaat. Ik kreeg het gevoel dat ik geen recht had om gelukkig te zijn. Zo fijn was het leven toch niet?

Maar toen mijn oudste kleindochter 13 maanden was (ze is nu acht) fietste ik met haar in het kinderstoeltje voorop door de binnenstad van  het mooie Doesburg. Daar woont ze. Ze droeg een mouwloos wit jurkje. Het was prachtig weer. Ik rook haar blonde haartjes en aaide over haar zachte armpjes. Een enorme stroom van geluk ging er door mijn lijf. Zoiets had ik nog nooit gevoeld. Door dit besef kwamen mijn tranen spontaan. Ik kon alleen maar tegen haar zeggen: ‘Ik hou zo vreselijk veel van je, kleintje’.

Dat gevoel laat ik nooit meer ontsnappen. Ik heb nu zes kleinkinderen en ik geniet enorm van ze. Ze komen heel erg vaak logeren.

Van mijn vriendin ontving ik per MSN vandaag de wijze woorden:

‘Geluk is niet afhankelijk van de situatie waarin je je bevind; het is een gemoedstoestand waar je voor moet kiezen.’

Ik heb het recht om mij gelukkig te voelen. Ook al zijn anderen om mij heen en daarbuiten ongelukkig.

Ik blijf er voor kiezen.

©Yolande (zusje van Marijke)

Dit bericht werd geplaatst in Geluk. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s