Duizelingwekkende Zinnen

Zo nu en dan overvalt het me. Is het me teveel. Zou ik willen tekenen voor de status van een boom bijvoorbeeld. Het leven eenvoudig leven. Wel met een begin en een eind hoor, maar met niet zoveel keuzes in het midden.

Als ik mijn ogen sluit, blijft mijn innerlijk oog open. En dat oog ziet meer dan mijn twee buitenogen samen. En al die ogen zien veel, veel te veel, als je het mij vraagt. Ik zou een soort ingebouwde spamfilter willen hebben, die alleen die beelden en gedachten toelaat die goed zijn voor mijn overgeinformeerde en overprikkelde hersenen.

Maar er gloort nieuwe hoop aan mijn rusteloze firmament. Door deze, laten we het maar noemen concentratiestoornis, lukte het mij al tijden niet om gewoon een boek te lezen. Al vanaf de tijd dat ik woordjes kon lezen mijn grootste hobby. Zelfs met een interessant klein artikel had ik moeite. Tijdens het lezen bekroop mij dan een zwaar gevoel van moedeloosheid, want waarom zou ik teksten, voorgekomen uit andere hoofden, lezen en verwerken, terwijl ik in mijn eigen hoofd mijn eigen bedenksels al niet op orde kon brengen?

Sinds een paar weken heb ik  weer boeken gelezen. Van Renate Dorrestein. ‘Een hart van steen’ en ‘Een sterke man’. Mooie titels, maar het ging om de inhoud natuurlijk. Maar wat mij betreft ging het ook om Renate zelf, die ik in een interview hoorde zeggen: "Ik vergelijk het lezen van een goede roman met de werking van een homeopathisch middel. Het komt in verdunde vorm tot je. En toch werkt het helend"

En het werkte..

Wonderlijk hoe één zin mij weer zin in lezen heeft gegeven.

Dank je wel Renate

Dit bericht werd geplaatst in Persoonlijk. Bookmark de permalink .

4 reacties op Duizelingwekkende Zinnen

  1. Josselijn zegt:

    Heel mooi gezegd: het innerlijk oog bljft open..

  2. Niklas zegt:

    Mijn goede vriend Ronald noemde die overvloed aan informatie: een “informatie-infarct”

  3. Alice zegt:

    Leuk blog heb je zeg!
    aaaah Renate Dorrestijn, geweldige schrijfster, al moet ik zeggen dat een hart van steen wel af en toe een zware dobber was, indringend.

  4. Marijke zegt:

    @Alice: een hart van steen is inderdaad niet zo makkelijk te lezen. Maar toch wilde in de sfeer van het verhaal blijven en kon er soms moeilijk van los komen, omdat het me zo boeide.

    Dat je Annet hier tegen kwam is niet zo verwonderlijk omdat Annet en ik elkaar regelmatig bezoeken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s