Boeken uit mijn boekenkast II

Bij het opruimen en schoonmaken van mijn boekenkast vond ik het kleine dunne donkerroze gekleurd boekje terug -het viel geheel weg tussen de grote, dikke exemplaren – met de wondermooie titel ‘De tederheid’ geschreven door Ton Lemaire. (Annet Lemaire, is dit wellicht familie van jou?, het zou me niets verbazen) Voorin het kleinood staat geschreven: 4-10-’77 Voor lieve Marijke van Sylvia voor de vele fijne gedachtewisselingen en gesprekken Meteen kwamen de herinneringen aan de tijd toen mijn zus en ik veel gesprekken hadden over ‘het leven’ dat nog in een eindeloze uitgestrektheid voor ons lag. Er was nog zo veel te doen en te beleven. Echt verlies hadden we nog niet geleden. Onze ouders leefden nog en wij en onze kinderen waren nog jong. Het was alsof de dagen een aaneenschakeling waren van louter het inwilligen van verwachtingen die we hadden. We hadden recht op geluk, daar gingen we vanuit. En natuurlijk werden we daar in teleurgesteld. En dan spraken we weer over ons verlangen om te beminnen, maar vooral om bemind te worden. Ik blader even en lees wat korte stukjes. Werkelijk elke regel spreekt me aan. Zoals bijvoorbeeld: het leven bestaat uit veel grijze dagen zonder geestdrift, waarin we de bemiddeling behoeven van goden en troostrijke ideeën en de armen van een geliefde; want schaars zijn de momenten, dat de begeestering voor deze aarde en de vreugde om alles wat is, ons op de hoogte tillen van een vervulling van elk verlangen. Ik vind dit mooi, omdat het zo beeldend is gezegd, maar meer nog omdat het zo waar is. Lemaire heeft het ook over de zin van de melancholie. Hij ziet de melancholie niet als een vorm van zwartgalligheid en ook niet als pessimisme. Pessimisme en optimisme zijn oppervlakkiger dan melancholie. De melancholie is de voelhoren voor oneindigheid van een eindig wezen. En dit kan ik zo meevoelen dat het voor mij als waarheid geldt. Als ik in een melancholische stemming ben -en dat ben ik vaak- voel ik mij niet ongelukkig. Ik voel eigenlijk een grote tederheid over alles wat zo mooi is en mij heel gelukkig maakt, maar tegelijk moet beseffen dat dit alles eindig is.

Nu leef ik met een man voor wie ik grote genegenheid voel. Mijn verwachtingen over ‘de grote relatie’ zijn bijgesteld. Het kunnen beminnen is voor mij belangrijker geworden dan bemind te worden. Het ouder worden geeft mij, behalve het besef dat de toekomst steeds korter wordt en mij bij tijd en wijle in paniek kan brengen, ook steeds meer handreikingen over wat werkelijk belangrijk is, over wat er werkelijk toe doet. Ik tel veel meer zegeningen dan kwellingen. Ik blader nog even en citeer:

Maar waarom dan deze omhaal van woorden, als de uiteindelijke troost ligt in de liefkozing van iemand die ons lief heeft; in de vervoering om de tere schoonheid van de wereld, samen ondergaan; in de verzen van het volstrekte gedicht? Laten we zacht zijn voor elkaar, want het leven is een onduldbare pijn.

Dankjewel lieve Sylvia , voor dit tedere geschenk..

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Boeken. Bookmark de permalink .

4 reacties op Boeken uit mijn boekenkast II

  1. Sylvia zegt:

    lieve Marijke,
    Veel te weinig lees ik jouw site “de zonzijde van alles”, maar gelukkig pakt lieve Nico er af en toe een juweeltje voor mij uit, en print het uit voor mij, om te bewaren in een speciale map.
    Deze keer was ’t wel een heel mooi exemplaar, over het boekje “tederheid”
    Wat ben ik geroerd door jouw woorden daarover, ik voelde traantjes prikken in mijn ogen…
    En dat je het na zoveel jaar nog hebt!
    Je haalt er nu meer uit , of op een andere manier dan die bijna 30 jaar geleden.
    Jij bent en blijft een wonderbaarlijke ontdekkingsreiziger in de woorden- en echte wereld !
    Jij bent bijzonder….
    Dag lieve zus, sylvia

  2. @Sylvia: zoals jij je woorden kiest om duidelijk te maken wat je voelt, is ook meer dan het lezen waard!
    Ik realiseerde me later pas dat de datum in het boekje mama’s verjaardag is! Ik herinner me ook nog vaag dat we in de Singendonck waren, toen jij me dit boekje gaf.
    Nu heeft het een plekje naast mijn bed gekregen en opnieuw in mijn hart!
    Dag lieve Syl,
    Marijke

  3. Annette zegt:

    Dit is een aanmoediging om iets te gaan lezen van mijn naamgenoot. De ideeën van Ton lijken zo zeer op de mijne dat het vast familie is…….maar hoe of wat dat is niet bekend en op zoek naar een adres kan ik niets vinden over hem. Het laatste is dat hij in Frankrijk woont.

    Dit log is bijzonder mooi geschreven trouwens.

    Bij mij is de flut eruit. Even opladen maar. Prachtig hoe Lemaire dit gevoel kan verwoorden.

    Dank je wel Marijke.

  4. Niklas zegt:

    @Marijke: Jij hebt mij ook een andere wereld gegeven, een wereld van samen. Samen liefhebben, samen vechten in liefde.
    Hoe een boek van een half leven terug nog steeds zo belangrijk kan zijn, zegt ook iets over het belang van onze gezamenlijke interesses van nu. Melancholie die niet veroordeeld dient te worden, maar gekoesterd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s