Boeken uit mijn boekenkast (I)

Elke dag weer, als ik achter mijn computerscherm zit, dwaalt mijn blik naar boven over de rugbanden met titels van de boeken die ik in de loop van tientallen jaren heb verzameld. Als trouwe soldaten strak in de rij, wachtend tot het moment dat ze even uit het gelid mogen treden om de persoonlijke aandacht van een lezer te genieten. Van een aantal boeken weet ik niet meer de reden waarom ze in mijn boekenkast verzeild zijn geraakt. Van veel andere boeken wel. En behalve het verhaal in het boek vertelt het ook nog mijn verhaal over het boek. Zo heb ik in de jaren zeventig en tachtig veel zogenaamde ‘vrouwenboeken’ verzameld. Het was de tijd van hernieuwde belangstelling voor de vrouwenemancipatie. De tweede feministische golf nog steeds in haar gloriejaren. Boeken als: ‘Moederboek en ‘Vrouwenwerk’ van ‘Feministiese (de spelling van toen) uitgeverij De Bonte Was’ waren mijn bondgenoten in de strijd. Verder alle boeken van Anja Meulenbelt, vooral haar vrouwenbijbel ‘De Schaamte Voorbij’. Het boek dat mij en vele andere vrouwen de schellen van de ogen deed vallen. Helaas heb ik het boek destijds uitgeleend aan een andere vrouw die zich wilde bekeren en nooit meer teruggekregen. Maar moeiteloos kan ik in gedachten de sfeer weer terughalen van het hartstochtelijke verhaal van een vrouw die haar bewustwordingsproces schaamteloos deelt met haar lezers. Zoals gezegd, het boek staat niet meer in mijn boekenkast, maar eigenlijk spel ik de titel telkens als ik de andere titels lees van dezelfde schrijver, zoals bijvoorbeeld ‘De schillen van de ui’, ‘De bewondering’, ‘Alba’ en ‘Vanille en andere smaken’. Het was een bewogen tijd. En mijn verhaal leek een beetje op het hare. Verwachtingen en ideeën die je aanvankelijk had over liefde, huwelijk, kinderen krijgen bleken niet meer ‘te kloppen’. In vrouwenpraatgroepen leren andere vrouwen te waarderen, elkaar niet meer als concurrenten te zien maar als vriendinnen en medestanders in de strijd voor emancipatie. Ook het verliefd worden op een vrouw voelde als heel natuurlijk. Ik zou nu niet de vrouw zijn die ik nu ben als ik mij destijds had verzet tegen mijn veranderende opvattingen over wat belangrijk is voor mij en andere vrouwen. Mijn beste vriendin, die destijds de vrouwenbeweging ook een zeer warm hart toedroeg heeft al haar ‘vrouwenboeken’ gedumpt, omdat ze geen behoefte meer heeft in enige confrontatie met de denkbeelden uit die tijd en er daarom afstand van neemt. Het zijn inderdaad voorbije tijden, maar toch wil ik zelf geen afstand doen van de boeken die mij hebben begeleid in die onthutsende jaren van persoonlijke groei. Ze mogen van mij voorlopig blijven staan waar ze al jaren staan en af en toe valt mijn blik weer op titels als: ‘Eva begrijpen’ en ‘Bed voor jezelf”. Ik koester ze, die boeken, als kinderen die al niet meer thuis wonen, maar waar je nog steeds zielsveel van houdt. ©Marijke

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Boeken. Bookmark de permalink .

2 reacties op Boeken uit mijn boekenkast (I)

  1. Annette zegt:

    Lief plaatje boven..
    Gedicht spreekt me aan…
    Emancipatie speelde geen rol in m’n leven. Mijn moeder voelde zich nooit onderdrukt en dat gaf ze me mee, denk ik. Ik vind dat de vrouw de man toch weer achterna is gegaan door buitenshuis te gaan werken. De taken moeten verdeeld zijn. En op kantoor werken ervoer ik als vreselijk benauwd. Thuis kon ik helemaal mezelf zijn. Ik was een soort hippie met kabouterneigingen.

    Nu heb ik spijt dat ik geen echt vak heb geleerd. Nooit gedacht dat typistes uit zouden sterven en dat ik te oud zou zijn.

    Ik noem me weleens biologisch therapeute omdat ik zoveel geleerd heb en het belangrijk vind om vriendelijk en sociaal te zijn. Een glimlach kan wonderen doen. Maar dat staat ook op mijn geboortedag (vrolijk o.a.).

    Het typen gaat langzaam op deze oude computer.

    Tsja, had ik maar een vak geleerd..

    Groet uit een grauw ezelig veen – met respect voor je gevoelens over de emancipatie

  2. Dwarsbongel zegt:

    En dan te bedenken dat je in die tijd als man een vrouw kon hebben die je met geen stok naar vrouwenbijeenkomsten kreeg…
    De plattelandsvrouwen niet: omdat het een te suffig imago had voor haar?
    De praatgroep niet: omdat het een te opstandig imago had voor haar?
    Het vrouwencafé niet: omdat het een te ruig imago had voor haar?
    Sommige mannen werkten meer aan de vrouwenemancipatie dan hun vrouwen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s