Self-fulfilling Prophecy

Op een eerder log schreef ik al eens over bezieling, en over de behoefte bij mij om van een hogere macht antwoord te krijgen op vragen.
De pluraliteit en gecompliceerdheid van het leven van elke dag roepen meer vragen op dan antwoorden. Schrijf daar maar eens een inspirerend verhaal over met een duidelijke pointe. Want wat moet je kiezen? Er is zoveel dat het schrijven waard is. Je kunt schrijven over persoonlijke gebeurtenissen, maar ook je gedachtenspinsels over alles zodanig verwoorden dat het voor de lezer interessant is om daar deelgenoot van te worden. Op het moment dat ik dit schrijf tuimelen beelden, herinneringen, gevoel bij de beelden en herinneringen door elkaar. Maar chaos is niet te beschrijven, althans bij mij niet.

Ik moet een keuze maken. Ik wil een antwoord op de vraag wat en hoe ik moet kiezen. Dan doe ik wat ik vaker doe: ik pak een boek uit mijn boekenkast die op armlengte afstand te pakken is vanuit mijn zitplaats achter de computer. Ik blader willekeurig zonder echt te kijken en laat dan het boek openvallen op een toevallige bladzijde en lees wat er staat.

Uit het boek: Zen En De Kunst Van Het Motoronderhoud:

Ze kon nog steeds niets bedenken om te schrijven en ze begreep niet waarom ze, wanneer ze niets kon bedenken over heel Bozeman, wel iets zou moeten kunnen schrijven over één straat.
Hij was woedend. “Je kijkt niet!” zei hij. Voor ieder feit bestaat er een oneindig aantal hypothesen. Hoe meer je kijkt des te meer zie je. Beperk je tot de gevel van één huis in de hoofdstraat van Bozeman. De Opera. Begin met de steen linksboven…”

Ik ga mij nu concentreren op de eerste steen van mijn volgende column…

Dit bericht werd geplaatst in Fantasie. Bookmark de permalink .

3 reacties op Self-fulfilling Prophecy

  1. Niklas zegt:

    Deze keer heb je dan ook wel een boek gepakt waarmee het niet missen kan, of je vindt wel iets inspirerends, waar je het ook openslaat…!

  2. Marijke zegt:

    @Niklas: maar het werkt wel!

  3. Annette zegt:

    Mooi hoe je intuïtief die woorden trekt. Het is heerlijk toch die dwarrelende gedachten. Accepteer ze ze horen bij je. Ze horen bij de mens. Alles is toch één.

    Ik probeerde me te concentreren op de kat. En nu schrijf ik toch over alles om de kat heen. De melkhemel, de maan met snorharen, het huis van Pluis en de nagels. De kopjes en schoteltjes.

    Ik kikker helemaal op van je log!

    Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s