Animator

Soms kom je mensen tegen die, hoe vaak zij ook hetzelfde verhaal vertellen, telkens weer kans zien de toehoorders aandachtig te laten luisteren. Dit komt omdat zij de kunst verstaan het herhaalde verhaal zelf steeds weer als nieuw te ervaren. De door mij zeer gewaardeerde actrice Mary Dresselhuys heeft eens gezegd dat hoe vaak zij ook hetzelfde stuk speelde, elke zin, die al honderdmaal uit haar mond is voortgekomen, te ervaren als voor de eerste maal uitgesproken. Omdat elke avond en elk moment nieuw is.

Gisteren heb ik zo’n mens ontmoet. Niet voor de eerste keer overigens, maar nu in zijn rol als kunstanimator, zoals hij zichzelf noemt. Een excursie langs zijn met liefde gedragen kunstproject ‘Art in Stone’

Ik citeer uit Art in Stone:
Het idee voor een eerste zwerfstenen beeldensymposium in Drenthe ontstaat door een uitnodigende vraag in december 1994. Dit is tijdens een vergadering van De Nederlandse Kring van Beeldhouwers in Emmen. Door de dialoog tussen een kleine selecte groep beeldhouwers, allen lid van de Nederlandse Kring van Beeldhouwers en kunstanimator Hans Zabel uit Ees slaat de vonk over en vindt de conceptie plaats. Deze kleine selecte groep Nederlandse beeldhouwers, voornamelijk werkzaam in Amsterdam, hebben allen iets met zwerfkeien, beelden, landschap en volgen als nieuwe nomaden over de hele wereld beeldhouwsymposia. Drenthe is vanwege de vele aanwezige zwerfkeien en de vele prehistorische zwerfkeien monumenten in Nederland de provincie bij uitstek voor (inter)nationale zwerfstenen beelden projecten.

En een animator was hij. Alle elementen waren in hem verenigd: water, lucht, vuur en aarde. Hij leidde ons, dichters, langs een aantal kunstbeelden. Als een waterval stroomde zijn zinnen vol met natuur en cultuurbeginselen, oude geschiedenis, veel humor, een vleugje numerologie en een snufje kunstkennis, en dit alles gelardeerd met geestverlichtende spiritualiteit, over onze met stomheid geslagen hoofden.

Krampachtig probeerde ik de mooiste en de voor mij belangwekkendste informatie vast te houden, – hier wil ik een gedicht over maken! – maar wist ook dat het zinloos was. Want met de snelheid van het licht toverde deze man het ene beeld na het andere over onzichtbare maar niet mis te verstane energieën, die onze planeet beheersen. “Hier in Drenthe zijn vele, zoniet de meeste positieve energievelden werkzaam!” De samenhang van alles, “alles is één” werd ineens weer zichtbaar voor mij tijdens zijn vurige betogen. Later zei hij laconiek: ‘begrijp me goed, alles wat ik zeg spruit voort uit mijn eigen fantasie!

Wat mij is bijgebleven is hoe, terwijl hij ons het verhaal over het beeld ‘Ode aan de Zon’ vertelde, de zon overdadig ging schijnen. En bleef schijnen tijdens onze excursie. Er was regen voorspeld.

Maar het mooiste is het beeld dat hij schiep door onze tijd te zien als het einde van het mannelijk principe= tweeheid en het begin van de herwaardering van het vrouwelijke principe=eenheid, met als doel een samengaan van deze beide principes, zoals de schepping oorspronkelijk is bedoeld.

En dat door een man gezegd..

Er vormt zich nu een beeld van een gedicht in mijn hoofd..

Dit bericht werd geplaatst in Kunst. Bookmark de permalink .

7 reacties op Animator

  1. Henny zegt:

    wat heb jij de schitterende tocht langs de mooie beelden en natuur en vooral de kunstanimator die het geheel tot een verbazingwekkend geheel aan woorden aan elkaar praatte, zo inspirerend, dat gedachten tot het maken van gedichten over elkaar heen tuimelden in mijn hoofd.
    Maar ook jij als woordkunstenares, hebt een
    pluim verdiend voor het bescrhrijven van deze bijzondere en zonnige gebeurtenis. Ode aan de zon, ode aan Hans ode aan jou

  2. Marijke zegt:

    @Henny:

    Dank je wel, lieve Henny, voor jouw mooie woorden! 😀

  3. Annet zegt:

    Je liet je helemaal betoveren zie ik. En zo omschrijf je het ook. Ik had daar graag bij willen zijn………….

  4. Marijke zegt:

    @Annet

    In zekere zin was je er ook bij, omdat ik steeds aan je moest denken tijdens de excursie, wonderlijk hè?

  5. Hans Zabel zegt:

    Marijke en alle anderen pas vandaag, 28 septmber 2007, lees ik voor het eerst jullie ontroerend warme verhalende reacties, naar aanleiding van onze tocht in oktober 2005 langs de stenen beelden. Nu na twee jaar bedank ik jullie alsnog voor deze schone hart geschenken.Indien jullie belangstelling hebben leid ik jullie graag nog een keer rond in het Sleenerzand. Een plek waar we op kleine schaal,een wandeltocht kunnen maken van prehistorie tot in onze tijd.
    Harte groet,
    Hans Zabel

  6. Gauke zegt:

    Tja, ik had hier natuurlijk al lang de link moeten plaatsen naar de gedichten van Schrijverskamer de Clique, die uit dit “project” zijn voortgekomen:
    http://www.declique.nl/Art_in_Stone/indexArt.html
    Onder andere de gedichten bij het beeld “Pont Perdu”, dat Marijke en ik hebben zien ontstaan onder de handen van Joost Barbiers, bij de Markt in Coevorden, en waarvan we de onthulling hebben bijgewoond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s