Maan

Ooit hebben zonnegoden
je licht doen verbleken

soms is je
schijnsel zo duister als
schaduw voor de zon

vaak zie ik
je witte gezicht
op een kalme zee

maar weer keert het tij
en breken golven
als open armen

wassend wakend vol
via het licht van wijsheid
in afnemende staat

tot een nieuw
onzichtbaar beeld

Dit bericht werd geplaatst in Gedicht. Bookmark de permalink .

2 reacties op Maan

  1. Annet zegt:

    Graag gelezen Marijke. Het lijkt wel of ik weer op een dichterssite zit:>) Het Dichtersweb en later Poetry Alive waarop je kon reageren.

    Het Dichtersweb stond goed bekend maar na een crash is het niet meer tot leven gekomen. Jammer!

    Duivies blijven bezig met die warmte……..Gisteren is er weer een gepakt door een r*tkat. Nou ja een dier heeft geen bewustzijn en is heel eerlijk natuurlijk. Het blijft moeilijk.

    Dag!

  2. Dwarsbongel zegt:

    @Annet: Heb jij niet op je weblog staan: de natuur is niet lief en de natuur is niet wreed?
    Ik denk dat een dier wel degelijk een bewustzijn heeft, maar uiteraard geen menselijk bewustzijn met al dat abstracte gedoe. Voor wie het moeilijk is en blijft, dat zijn de mensen, met al hun abstracties.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s