Kinderen en filosofie

Algemeen wordt door menigeen verondersteld dat kinderen op een directe, niet beschouwende manier denken en leven. In de ogen van volwassenen ‘spelen’ zij alleen maar en lijken van de hak op de tak te springen in een wereld die louter bestaat uit toevallige impulsen die meteen uitgevoerd dienen te worden zonder beleid. Vergeet het maar. Want wat te denken van de volgende beschouwende opmerking van een kind dat in groep vier de beginselen van het alfabet aanvult met: “Eigenlijk horen er ook uitroeptekens in het alfabet. Letters zijn ook klanken, en een uitroepteken doet iets met de toon daarvan.”

Op een aantal basisscholen in Nederland wordt het vak filosofie gegeven met het idee dat kinderen net als volwassenen in staat zijn om na te denken over de grote en kleine vraagstukken van het leven. Mijn ervaring als moeder en oma en voormalig leidinggevende van een peuterspeelzaal is, dat als je een kind behandeld als een volmondig mens, dat heel goed weet na te denken als je het die kans geeft, je een prachtig, vaak heel origineel antwoord kan verwachten als je hem of haar een vraag stelt.

Mijn dochter maakte op elf-jarige leeftijd het volgende gedicht, waardoor toen ik het las een wonderbaarlijk inzicht kreeg in de denkwijze van een kind, mijn kind, aan het begin van haar pubertijd. De gedachte dat mensen door alleen maar te dromen over dat wat zij wensen, de mooie dingen in de werkelijkheid, die voor het grijpen liggen, niet meer kunnen zien.

Vandaag bevestigde mijn dochter – nu 35 jaar- dat zij zich kan herinneren dat zij met deze gedachtengang destijds het gedicht heeft geschreven.

Er was eens een katje
die zat op een latje

hij zat te dromen
dat er een poesje zou komen

toen kwam er een poesje aan
maar hij liet haar zomaar gaan

want hij zat immers te dromen
dat er een poesje zou komen
?

©Babs Niemeijer

Kijk op: Kind en filosofie

©Marijke van der Scheer

Dit bericht werd geplaatst in Kinderen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Kinderen en filosofie

  1. Brillie zegt:

    Als kind had ik al een mening. Maar mocht die niet uitspreken.

  2. @Brillie

    Is het niet velen van ons zo vergaan? Ik herinner mij zoveel momenten dat ik heel zeker wist dat ik het goed bedoelde maar verkeerd werd begrepen en ik dit niet duidelijk mocht maken omdat ik “gewoon mijn mond moest houden en alleen maar mocht luisteren”

  3. Ja dat klopt. Ook wat Brillie zegt. Je bent als kind al een compleet mens in kinderverpakking. Laatst zei een vrouw ‘ach het is maar een kind ze zijn het zo weer vergeten’. Wat een misvatting! Kinderen zijn het helemaal niet vergeten maar ze gaan gewoon verder met leven. Ouderen kunnen zoveel leren van kinderen, als ze maar de tijd namen om te luisteren.

  4. Dwarsbongel zegt:

    Kinderen “weten” in hun naïviteit heel veel wat in de volwassen wereld niet thuishoort.
    Dat kinderen “zo weer vergeten” klopt inderdaad niet, maar het leren omgaan met dat “onbegrip” maakt deel uit van het volwassen worden. Dat hoort er bij zoals het leren houtbewerken hoort bij een opleiding tot timmerman.
    Blijft het onbegrip van vele volwassenen dat kinderen “weigeren” te vergeten. En dat blijft van generatie op generatie doorgaan. Snap je?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s