Nazomer

De dagen steeds korter,
het zonnestofje zweeft
het zinderen voorbij

Een kind speelt met
zijn langere schaduw,
zich groter wanend dan hij is

De late bloeiers
hullen zich als bruiden
in sluiers van pluisharen draden

De kilte is nog ver te zoeken,
houdt zich schuil
onder warme stenen

Toch huiver ik
van dit langzaam sterven
van de zomer

in mij

©Marijke van der Scheer

Dit bericht werd geplaatst in Gedicht. Bookmark de permalink .

Een reactie op Nazomer

  1. Annette zegt:

    Mooi!

    Ze zeggen: omarm de dood dan omarm je het leven. Dode boomstronken barsten vaak van het leven.

    Het leven overwint sowieso.

    Ik verlang naar herfst en winter!

    Maar dit terzijde.

    Dag! (op mijn log heeft Sylvia Witteman nog gereageerd op mijn emostukje over haar……)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s