Het primaire leven

De kleinkinderen Max en Thimo (8.8 en 3.9) zijn weer teruggebracht naar hun ouderlijk nest. Vijf dagen en vier nachten waren zij hier in huize Oma en Opa de spillen waar alles om draaide. Hun stemmetjes omaaa! en opaaa! echoen nog in mijn hoofd. Vanaf het moment dat zij hun papa en mama hadden uitgezwaaid richtten zij zich als vanzelfsprekend op ons en vice versa. Het leven van eerst de kinderen en dan – misschien – mijzelf kon beginnen. In deze dagen heb ik amper een krant of boek ingekeken. Wel tientallen glaasjes drinken gemaakt en gezonde fruitbakjes. Losse bananen appels en mandarijntjes werden niet zo gewaardeerd. De oudste is een slechte eter en dus hield ik met koken rekening met zijn zeer exclusief eenvoudige smaak. Bijvoorbeeld macaroni met niets erin of erdoor. Losgebakken rundergehakt ernaast. En een paar stukjes komkommer en rauwe paprika. That’s it. Toetje: danoontje. De jongste lust alles maar heeft een koemelkallergie waardoor de keuze wat hij mag eten beperkt is. Apart koken voor hem dus.. Toetje: alles op sojabasis.

De uitstapjes met hen waren een feest. De eerste dag zijn we naar Drouwenerzand geweest. Luilekkerland voor kinderen. Je betaalt een toegangsprijs per persoon en daarna kunnen zij (en wij) naar hartelust gebruik maken van de vele attracties, zoals draaimolens, zweefmolen, spokenbaan, roeibootjes, treintje rijden, ‘bots’autootjes, enzovoort. Eten en drinken voor het grijpen: patatten , frikadellen, croquetjes, hamburgers en zachte al opengesneden broodjes. En ijsjes. Drinken uit de ‘ranja tap’. De oudste ging geheel zelfstandig zijn gang en af en toe kwamen we hem tegen met een frikadel in zijn hand. Later weer met een verse in de zweefmolen.. Normaal is het niet zo’n drinker maar nu zag ik hem vaak een ranjaatje tappen. De jongste wilde ook alleen op stap en we lieten hem in die waan. Als we hem langer dan vijf minuten kwijt waren ging of Opa of Oma naar hem op zoek. Een van die keren zag ik hem, na een tijd zoeken in de rij staan tussen grotere jongens voor de botsautootjes/scootertjes. Aanvankelijk viel hij als het ware weg tussen de groteren, dus wilde ik al doorlopen. Tot ik zijn witblonde kopje ontdekte. Op dat moment keek hij op en zag mij staan. “Hai oma,” zei hij. “Ik sta in de wrij, want hier staat (en wijst naar iets wat ik niet kan zien) Niet voordwringen! en dus wacht ik op mijn beuwrt!”

De volgende dag naar de dierentuin waar ze zegge en schrijve drie verschillende dieren hebben gezien omdat de oudste liever in het Legohuis wilde blijven, waar hij heel relaxt een ruimteschip heeft gebouwd midden tussen de chaos van de drukte van mensen, kinderen en de (muziek)geluiden van buiten omdat het Full-Color festival ook was losgebarsten in het centrum van Emmen. Ondertussen vermaakte de jongste zich voornamelijk in het speeltuingebeuren. Dagje speeltuin dus..

Vijf dagen hebben we genoten van het eenvoudige primaire leven waarin je uitsluitend dingen doet die er toe doen. De jongste zegt: “jij dacht dat ik een mens was maar eigenlijk was ik een tijger!” Hij gromt en dan speel ik het spel mee. Ik zeg: “hallo mens hoe gaat het met jou?”. Zijn antwoord is nog harder grommen, en dan zeg ik, (moet ik zeggen)” ben jij wel een mens? Je lijkt wel een tijger, het zal toch niet w…”, waarna ‘de tijger’ gaat brullen en ik het op een lopen zet. Schaterlachend zegt de blonde kop dan: “nog een keer, nog een keer!”

Opa stoeit met ze op elk door hun gewenst tijdstip. Bijvoorbeeld ’s ochtends om 8 uur. We vinden het heerlijk om ze te verwennen met aandacht en snoepjes nog voor het middaguur, (mag thuis niet). Opa’s en Oma’s mogen dat wel, verwennen. En natuurlijk gaan ze veeeel later naar bed dan bij papa en mama.

Als we weer terugkomen nadat we onze lieverdjes weer veilig hebben thuisgebracht, wacht ons een oorverdovend stil huis, waar ik maar moeilijk aan kan wennen. Word er weemoedig van…

Ik mis ze..

Dit bericht werd geplaatst in Kinderen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Het primaire leven

  1. Niklas zegt:

    Ik hoorde net nog een stemmetje: kom, we gaan naar het speeltuintje! Maar dat moet in mijn hoofd gezeten hebben…

  2. Annette zegt:

    Klinkt gezellig! Heerlijk toch zo’n jonge oma en opa! En ik denk dat ik het druk heb met alle diertjes en piertjes.

    Maar ik mis het niet! Of misschien weet ik niet wat ik mis?

    Lieve groet uit het veen

  3. @Annet: het is soms goed dat je niet weet wat je mist. Ik weet nu wel dat ik deze ervaring als oma niet zou willen missen.

    Maar ik weet ook zeker dat ik jouw verhalen over je diertjes en piertjes zou missen als je er om wat voor reden ook voor zou kiezen ze niet meer openbaar te maken.

    Lieve groet terug uit Bargeres

  4. Ik heb het gelezen, hoor! Maar onze kleinkinderen zijn nog zo jong. Rein krijgt zelfs nog af en toe de borst. Wij vinden het prachtig als ze hier zijn met de ouders, maar zijn blij dar WIJ nog niet de verantwoordelijkheid hebben. Dat komt wel, als ze wat ouder zijn.
    En ja, na 5 dagen logeren is het logisch dat je ze mist. Dan ga je zo intensief met elkaar om.
    Bedankt voor je reactie nog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s