Donker Land

In het grijze licht
van de schemeravond
waarin alles wordt ontkleurd

zitten ze bijeen en zwijgen
omdat niets er nog toe doet
het vuur zal niet ontstoken worden
het oude schrijnt nog door

Waar is het tromgeroffel
waar zijn hun geliefden
de zon die werd aanbeden
de kleuren van de dag

Het klagend huilen van een kind
stopt aan zijn moeders borst
de kleur lijkt even terug te komen

Dit bericht werd geplaatst in Gedicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s